هذيانهاي يك رواني

باد شدید ٣ ماه پیش و تنبلی باعث شده که از تماشای mtv , nrj ,... محروم بشم و حالا کارم شده ساعتها پای کامپیوتر نشستن و کلیپ دیدن با  این  (WWiTV).

در کران ، باد

                  باد ،

یکنواختی خاطره

            غروب را به یادم می پاشد

خون می شوم

سرخ ِ سرخ 

گلوله ای در کار نیست ،

حنا ،

مرگ خویش را حنا بسته ام

                 مشتی به روی می مالم و

                           مشتی به کف

                گونه هایم زرد شد

                دیگر حنایم رنگی ندارد .

یادمان های ِ دور را

یکی یکی دار می زنم و می خندم

مرگ ِ این همه لحظه

             این همه یاد

                  این همه خاطره را .%

این شعر و چندین سال پیش نوشتم و دیروز که مطلب صدا رو خوندم یاد این شعر افتادم.

بایگانی شده ام

ایکاش خاطراتت را به من منگنه نمی کردی .

آنگاه که بی مزد به جهان دیگر روم

با آغوشی باز

دلبرکان غمگین را نوازش خواهم کرد ،

موریکونه ی برنزه شده را خواهم گفت

                که Le vent le eri  را با سوت بنوازد

                و نویدشان خواهم داد

                به جهانی بهتر

                               شادتر

                                   زیباتر

من اولین پیامبر دوزخم %

23/7/88

شاید که مرگ

هوس بچه گانه ی لحظات باکره گی ام باشد

ولی هنوز

 انگشتانم

توان چکاندن اسلحه ای را دارند

که بچه گانه نیست ،

از آتش میگذرم

نه برای تو

شاید برای اینکه بگویم

گاهی آتش با ناپاکان است .

هیچ زنی

در هیچ شعری بی وزن نیست

گاهی شعر هایم تاب نمی آورند

تو را .

مرز خواب هایم را

با تو به به اشتراک می گذارم ،

به این شرط که ساعت کوکی نباشی .

طاقباز دراز میکشم

زیر آفتاب کهنه ی تابستان ،

روی پیراهنم

حروف پرواز را خالی کرده اند

غروب که پیدایم کنند

نام کهنه ی تو حک شده است بر تنم

آزادی .

اگه قبلا

من و اون همدیگه رو

تو یه مسافرخونه می دیدیم

با هم میشستیم و لبی تر می کردیم

خلاصه یه پیک می زدیم .

اما به اسم سرباز آش خور

واسادیم جلوی همدیگه و شلیک کردیم

و من اونو درست همون جایی که واساده بود  کشتم

من اونو کشتمش

چون ، چون که دشمن ام بود

فقط همین

هر چن که اینم مث ِ روز ِ روشن معلومه

اونم لنگه ی من بود و همین جوری اومده بود جبهه

بیکار بود و اسباب و اثاثیه اش رو هم حراج کرده بود

و واسه خاطر این کاراش هم هیچ دلیلی نداشت

آره ، جنگ چیز عجیب و غریبی یه

تو شلیک میکنی و نفس یه آدم رو می گیری

که اگه قبلا

همدیگه رو تو یه بار دیده بودین ، مهمونش می کردی و

شاید هم دو زار  می گذاشتی کف مشتش .%

ترجمه ای آزاد از شعر "مردی که کشتمش" اثر " توماس هاردی (1928-1840) " 

با این بادها

چگونه بخوابم

در وانی که بالا آورده های مردمان را میگردم

تا مگر مرواریدی را بیابم که درونشان .