هذيانهاي يك رواني

ماه : غروب : نمی کند = اينجا هميشه شب است

 

 

باز به سمت سايه ها مي خيزم

سايه ي خاطرات

فضاي ذهنم را ابري مي كند

مي بارد

كمكمك روياها جوانه مي زنند

روباه فكر مغرورانه افق هاي ذهنم را قدم ميزند

با آخرين گامش پاييز مي شود

جوانه ها خشك مي شوند

برگ هاي زرد آستان ذهنم را مي پوشانند

و زمستان

نرم نرمك در دلم جاي مي گيرد

افق تا افق قلبم را برفي سپيد مي پوشاند

برف هاي دوشيزه

منتظر گامهايي هستند

كه هرگز نخواهند آمد .

 

در سايه هاي ماه كز مي كنم

روباه فكر

           معصومانه

           آخرين تفاله هاي مغزم را

           مزه مزه مي كند .%

                                     اميرمسعود سپهرنيا – 22/9/1385

 

 

 

           

                        http://blankinfinity.persianblog.ir

 

 

 

   + امیرمسعود سپهرنیا ; ۱٠:٢٦ ‎ق.ظ ; پنجشنبه ۳۱ خرداد ،۱۳۸٦
    پيام هاي ديگران ()