هذيانهاي يك رواني

 

[مادرميگويد ؛ دخترم مي گويد : پدر، من باكره نيستم

 زنم جيغ مي كشد ، هوار مي كشد :

 آخرين شعرت را بگو

 مي خواهم براي معشوقه ام پست كنم ‌]

 

 

[ويرانم

 ويرانتر ازعشق ِخدا به حوا

 وانتقامش از آدم

 

 ويرانتراز عشق ورزي هدايت به زني

                     خواه آن زن مادرش باشد ]

 

 

 

 

 

 

تقديم به منيرو رواني پوركه بعد از خواندن " سيريا  سيريا " خوابهايم آفتاب سوخته شد و

رويا هايم آماس كرد واين چند خط را نوشتم . كتابهاي " زن فرودگاه فرانكفورت " و " كنيزو"

را از همين نويسنده اگر نخوانده ايد پيشنهاد مي كنم بخونيد.

 

درسوگ نشسته ام ازدردي ديرينه

                                         از عشقي سوخته ام عظيم

   وخوب مي دانم

                       كه حاصلم جز خاكستر نيست

 

آشنا از كنارم كه مي گذري

                                  آرام بگذر

                                        ومراقب باش

                                                         كه ازهجوم  حضورت

                                                                خاكستر برتو ننشيند

تا خاكستر به روي دنيا نپاشد

ديريست كه كيسه ي سياهي به سر كشيده ام %   28/5/79

 

                                                    

 

 

 

 

 

 

 

 

   + امیرمسعود سپهرنیا ; ٩:۱٤ ‎ق.ظ ; چهارشنبه ٥ بهمن ،۱۳۸٤
    پيام هاي ديگران ()