هذيانهاي يك رواني

 

با دلی که خوش نمیشود انگار

جز به واگرد کودکانه هایی که

غبار نسیان گرفته اند

                     سفالواره ی خود را

                         بدانگونه بر زمین می گذارم که نشانیم را

                                                                          مبادا

                                                                           به روی خاک .

* آیا هنوز حاکم کوچکی نخواهم بود

تا مقدر کنم

               که سلولهایم اززیستن کناره بگیرند

ودر مقطعی چنین

                 که به انتهای خویش مینگرم

اگرچه

        خشنود بیماری وملال نخواهم بود

                                                     جهنمی نیز

                                                                برای سلولهای خاطی اندامهایم نساخته ام .٪

   + امیرمسعود سپهرنیا ; ٩:٠۳ ‎ق.ظ ; شنبه ٢٥ شهریور ،۱۳۸٥
    پيام هاي ديگران ()