هذيانهاي يك رواني

 

 

به پایان نیاندیش .

زمانی پلکهایت فرو می افتند

که تا ابد

           پنجره های ِ رو به این همه دوست داشتنی

                                                 بسته بمانند .

پاسدار عمر خویش بودن

معنی غریبی دارد

آنک که بدانی خاک جدایی را نمی فهمد .

 

من به اندازه ای که سهمم میشود

سرشار از غفلت ، حیرت

               نفرت وندامتم

                        از آن لحظه که خودرا

                         نشسته به نگهبانی ِعاقبت خویش دیدم

در اکنون ِ زندگی

آکنده ام از مرگ

       چه فایده که به  پایان بیاندیشم

       وقتی که خاک جدایی را نمی فهمد .%  امیر سپهرنیا 24/5/82                

 

 

   + امیرمسعود سپهرنیا ; ٧:۳۸ ‎ق.ظ ; سه‌شنبه ٢۸ شهریور ،۱۳۸٥
    پيام هاي ديگران ()