هذيانهاي يك رواني

Forgotten hopes

 

در کران ، باد ،

                  باد

یکنواختی خاطره

            غروب را به یادم می پاشد

خون می شوم

  سرخ ِ سرخ 

گلوله ای در کار نیست ،

حنا ،

مرگ خویش را حنا بسته ام

                 مشتی به روی می مالم و

                             مشتی به کف

         گونه هایم زرد شد

        دیگر حنایم رنگی ندارد .

 

 

یادمان های ِ دور را

  یکی یکی دار می زنم و می خندم

مرگ ِ این همه لحظه

این همه یاد

این همه خاطره را .%

 

 

      

 

   + امیرمسعود سپهرنیا ; ۸:٢٥ ‎ب.ظ ; شنبه ٢۳ دی ،۱۳۸٥
    پيام هاي ديگران ()