هذيانهاي يك رواني

واگويه های يک رويابين حرفه ای

دركران باد

            باد

يكنواختي خاطره

                   غروب رابه يادم مي پاشد

                    خون ميشوم

                                 سرخ ِ سرخ .

   گلوله اي دركارنيست

حنا ،

مرگ خويش را حنا بسته ام.

مشتي به روي مي مالم و

                            مشتي به كف

                                               گونه هايم زرد شد

                            ديگر حنايم رنگي ندارد .

 

 

يادمان هاي ِ دور را

                       يكي يكي دار ميزنم و ميخندم

                                                 مرگ ِ اين همه لحظه

                                                              اين همه ياد

                                                                   اين همه خاطره را . %

                                                                                                امير سپهر

           

                   

 

 

Ordinary love

 

دودي خيزنده

               َنمي  كه مي پوساند

ظلمتي بكر

وغمي از آندسته كه مي ماند

                                  عشقي در كمين

                                  انتظار مي كشد تورا . %

 

                                                                      امير سپهر

 

 

ّمرد

    دود

        ّدرد

نقطه سر ِ خط .

ّمرد  ُمرد

           سرد

                سرد

                     سرد .%

 

 

 

 

 

تا باور ِ بهار

                  يك فصل راه است

             يك بغض ِكال  

         يك كاغذ ِسپيد

     يك سپيد ِسرد   

 يك گام ِديگر

                اي مرد

تاباور ِبهار

        يك برف ِديگر راه مانده است

 

                   اما 

                افسوس

         گامي و مردي ديگر  بايد

             پيمودن فصل را . %

                                             امير سپهر

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

   + امیرمسعود سپهرنیا ; ۱:۱٩ ‎ب.ظ ; چهارشنبه ٩ آذر ،۱۳۸٤
    پيام هاي ديگران ()