خاطره کشون ....

 

در کران ، باد

                  باد ،

یکنواختی خاطره

            غروب را به یادم می پاشد

خون می شوم

سرخ ِ سرخ 

گلوله ای در کار نیست ،

حنا ،

مرگ خویش را حنا بسته ام

                 مشتی به روی می مالم و

                           مشتی به کف

                گونه هایم زرد شد

                دیگر حنایم رنگی ندارد .

  

یادمان های ِ دور را

یکی یکی دار می زنم و می خندم

مرگ ِ این همه لحظه

             این همه یاد

                  این همه خاطره را .%

این شعر و چندین سال پیش نوشتم و دیروز که مطلب صدا رو خوندم یاد این شعر افتادم.

/ 7 نظر / 9 بازدید
صدا

قشنگه امیر مسعود انگار روند ناگریز بزرگ شدنه . نه؟ اسم منم که هست توی این بلاگ [نیشخند][گاوچران][گل] آخ جون

صدا

چرا نوشتم ناگریز ؟ این جا باید می گفتم نا گزیر

آتوسا

این حناهایی که رنگی ندارن جالب بود. وقتی که مرگ خودت رو حنایی ببندی که حتی اون هم دیگه رنگی نداره...

صبا

وقتی تا زمانی که پیغامی ظاهر شود به نقطه وسط عکس خیره شوید. عکس را رنگی می بینید, در حالی که اگر به نقطه وسط نگاه نکنید عکس سیاه و سفید است از بازدید شما متشکرم

علیرضا

اینک منم/ لخته خونی بازمانده از قتلگاه غروب/ که تاریکی شب را/ چون شعله ی یک سیگار/ خال خونین انتحار شده ام.

علیرضا

دستانم سرخ سرخ اند/ از قتل این همه خاطره/ اما کاش واقعا دستانم سرخ بودند/ حتا این هم نیست / فقط دوست هایی معمولی و خاطرات فراموش شده/ کاش بغضی مانده بود/ دست هایم را توی جیبم فرو می برم و می‌گذرم. برای برادر نازنین ام: امیر مسعود

شاه رخ

من كه خوشم نيومد شعر نبود به نظرم سلام